piątek , 19 Styczeń 2018
Home / Produkty znane i nieznane / Słodycze / Syrop glukozowo-fruktozowy – dlaczego szkodzi?

Syrop glukozowo-fruktozowy – dlaczego szkodzi?

Syrop glukozowo–fruktozowy jest szeroko stosowanym w przemyśle spożywczym środkiem słodzącym. Dlaczego producenci zastępują nim cukier – bo po prostu jest tańszy i łatwiejszy w stosowaniu. Niestety jest też bardziej szkodliwy dla naszego zdrowia niż cukier.

Syrop glukozowo-fruktozowy jest wszędzie

Syrop ten produkowany jest ze skrobi kukurydzianej za sprawą różnych procesów po to, aby otrzymać substancję złożoną z 2 cukrów prostych – fruktozy i glukozy. Syrop glukozowo-fruktozowy (High Fructose Corn Syrup HFCS) stosowany jest od 1950 roku. Ale jego zużycie od tego czasu gwałtownie wzrosło. Obecnie dodawany jest do takich produktów jak: napoje i soki, słodycze, lody, płatki śniadaniowe, jogurty, ale również przyprawy, zupy i sosy w proszku, ketchup, pieczywo o przedłużonej trwałości a nawet wędliny i wyroby garmażeryjne. Ta powszechność wykorzystania bierze się z jego niskiej ceny oraz z łatwości zastosowania. Syrop glukozowo-fruktozowy występuje w postaci płynnej, co zapewnia jego lepsze łączenie się z produktem i nie wymaga tak jak kryształki cukru rozpuszczania.

Dlaczego szkodzi?

Różnica pomiędzy cukrem a HFCS polega również na jego wpływie na organizm konsumenta. Sacharoza powszechnie nazywana cukrem składa się z fruktozy i glukozy mniej więcej w równych proporcjach. HFCS również jest złożony z tych dwóch cukrów prostych z tym, że nie są one połączone żadnymi wiązaniami tak jak ma to miejsce w cukrze. A nasz organizm od razu te cukry proste wchłania. Poza tym syrop glukozowo–fruktozowy w składzie ma nieznacznie więcej fruktozy. Liczne badania naukowe dowodzą, że nadmiar spożywanej fruktozy powoduje takie następstwa dla zdrowia jak nadwaga i otyłość, nadciśnienie tętnicze, insulinooporność czy nieprawidłowy lipidogram.

Spożycie żywności zawierającej syrop glukozowo–fruktozowy może przyczyniać się do rozwoju epidemii otyłości oraz chorób sercowo – naczyniowych i stłuszczenia wątroby. Ponieważ fruktoza wpływa na wzajemne oddziaływanie dwóch hormonów odpowiedzialnych za sygnał głodu i sytości (leptyna i grelina) – po zjedzeniu produktu zawierającego HFCS nie czujemy się najedzeni. W niektórych przypadkach możemy odczuwać nawet większy głód niż przed posiłkiem. Sprzyja to sięganiu po kolejną porcję a to już o krok od przekroczenia dziennego zapotrzebowania kalorycznego i wzrostu wagi.

Szczególną uwagę należy zwrócić na produkty dla dzieci – które bardzo często zawierają w swym składzie ten środek słodzący. U dziecka wyjątkowo łatwo o przekroczenie cienkiej granicy gdzie ilość fruktozy i glukozy w organizmie zacznie nieść ze sobą poważne komplikacje metaboliczne i to na całe życie.

Jak unikać?

Czy więc zasadnym byłoby stwierdzenie, że cukier będzie lepszym zamiennikiem HFCS? Otóż obie te substancje słodzące są niekorzystne dla naszego zdrowia i najlepiej będzie wyeliminować z jadłospisu produkty wysoko przetworzone zawierające dodatek zarówno cukru jak i syropu glukozo – fruktozowego. Najważniejszym punktem w eliminowaniu produktów zawierających te substancje słodzące jest wnikliwe czytanie etykiem produktów spożywczych.

 

 

 

Źródła:

  1. Ferder, Leon, Marcelo Damián Ferder, and Felipe Inserra. „The role of high-fructose corn syrup in metabolic syndrome and hypertension.” Current hypertension reports 12.2 (2010): 105-112.
  2. Bray, George A., Samara Joy Nielsen, and Barry M. Popkin. „Consumption of high-fructose corn syrup in beverages may play a role in the epidemic of obesity.” The American journal of clinical nutrition 79.4 (2004): 537-543.
  3. Bray, George A. „Energy and fructose from beverages sweetened with sugar or high-fructose corn syrup pose a health risk for some people.” Advances in Nutrition: An International Review Journal 4.2 (2013): 220-225.
  4. Stanhope, Kimber L., et al. „A dose-response study of consuming high-fructose corn syrup–sweetened beverages on lipid/lipoprotein risk factors for cardiovascular disease in young adults.” The American journal of clinical nutrition 101.6 (2015): 1144-1154.

o Emilia Gierada